Rozdział II

Mori prowadziła mnie nieznanymi korytarzami. Całą drogę milczała, dlatego szłam rozglądając się po ścianach. Ten korytarz bardzo różnił się od innych w tej części społeczności. Brak okien, jakichkolwiek obrazów. Puste, surowe ściany wyglądały jakby miały straszyć przybyłych. Cisza tylko wspomagała efekt. Mnie jednak to nie przerażało. Nawet na rękę było by mi gdybym musiała zginąć w jakichś tajemniczych lochach. Nawet gdybym była torturowana.Wszystko było lepsze od zabijania niewinnych. Ciągłych wyrzutów sumienia, do których doszło zranienie Nethela. Nie miałam pojęcia co mnie tchnęło, żebym zrobiła mu aż taką krzywdę. Jedno było pewne, nie pasowałam tu. Podejrzewam, że po drugiej stronie tez bym nie wytrzymała. Niby są społecznością ŚWIATŁA, "tymi dobrymi", a mimo to ciągle napadają na nas. I po co komu cięgle wojny? Czy choć jeden dzień nie może być lepiej? Bez dźwięku uderzających o siebie mieczy, łamanych kości... kałuż krwi... Do tej pory każdy, kto myślał tak jak ja zostawał karany, często także zabijany... Więc dlaczego i mnie nie zabiją? Miałabym spokój. Nie musiałabym patrzeć na ciągłe cierpienie... To tak bardzo dołowało. Za każdym razem gdy widziałam cierpienie konających.. czułam się tak samo jak oni. Czułam jak uchodzi z nich życie, widziałam jak błagają o litość tuz przed ostatnim, śmiertelnym ciosem. Na samą myśl o tym przeszły mi dreszcze. Nie chciałam więcej tego oglądać.
- Jesteśmy na miejscu. - Po długiej ciszy Mori odezwała się. Zza moich pleców wyszło dwóch wielkich facetów. Starałam się jakoś uciec, ale byłam w zbyt wielkim szoku. szybko mnie obezwładnili i podali jakiś środek. Czułam opuszczają mnie wszelkie siły. Nie mogłam się poruszyć. Ogromny, przeszywający ból ciągnął się przez całe ciało. Ostatnim co widziałam był blask światła zza otwierających się drzwi. Odpłynęłam...

Po jakimś czasie ocknęłam się. Dalej byłam półprzytomna. Rozejrzałam się po sali. Wszędzie znajdowały się przyrządy do tortur. Wielkie kolce, łańcuchy, klatki.. elektryczne pastuchy. Mogłam się tego spodziewać. W końcu zaatakowałam własnego przełożonego... Stąd te ogromne łańcuchy trzymające mnie przy ścianie. Czułam się jak jakieś zwierze.. ba, w końcu po części nim byłam. Ogromna metalowa obroża z kolcami skierowanymi do środka... Każdy ruch był bolesny. Jednak nie dało się wytrzymać bez żadnego ruchu, szczególnie wtedy, gdy podszedł do mnie ten olbrzymi wampir. Chyba miał zostać moim oprawcą, stwierdziłam tak po wielkim elektrycznym pastuchu w jego łapskach. Podszedł na tyle blisko, aby móc potraktować mnie prądem. Poczułam piekący ból na lewym boku, który z zawrotną prędkością rozprzestrzeniał się po całym ciele. Kończyny zaczęły mi drgać, obroża werżnęła mi się w szyję. Mimowolnie wrzasnęłam z bólu. Krew kapała coraz mocniej. Wiedziałam, że kiedy się przemienię ból będzie mniej odczuwalny. Futro i skóra bardzo dobrze chroniły przed urazami. Jednak nie chciałam się zmieniać. Wolałam umrzeć w cierpieniu niż sobie pomagać.
- I jak? Przeszło ci żałowanie przeciwników? - Mori była wyraźnie zadowolona z tego, że ledwo żyję. Stała nade mną z uśmiechem na twarzy.
- Zabijcie mnie. Nie będziecie musieli tracić siły na tortury, a i ja dostane to czego chcę już od czterech lat. - Spojrzała na mnie z politowaniem.
- Co, zbyt mocno cierpisz i masz dość? A to dopiero dwie godziny.
- Mam dość od samego początku jak trafiłam do tej społeczności. Nawet nie wiesz jak brzydzę się wojną, cierpieniem innych... zabijaniem bez celu. Nie patrz na mnie jak na wariatkę, ja mówię serio. Od czterech lat staram się jakoś stąd wyrwać. Nawet jeśli wiązało by się to ze śmiercią. Wolę umrzeć sama niż patrzeć jak z innych uchodzi życie. Patrzyłaś kiedyś prosto w oczy osobie, którą zabijałaś? Nie?... Czemu mnie to nie dziwi... Wyobraź sobie, że ja patrzyłam na śmierć dziewczyny, z którą przyjaźniłam się kiedy byłam jeszcze wśród śmiertelników. Błagała mnie żebym jej pomogła... a ja co? Nie mogłam nic zrobić... nawet nie wiedziałam co... patrzyłam jak jej wzrok zaszywa mgła, a ciało powoli rozpływa się w powietrzu. Wiesz jak się czułam?! Jak zdrajca! Kompletna idiotka, która zabija bez celu... niewinne osoby, które kiedyś coś znaczyły... nie tylko dla mnie... każdy był kiedyś czyimś ojcem, synem.. matka.. babką... a my jak ci idioci łapiemy broń i idziemy na rzeź... tylko po co? co oni nam zrobili, że ciągle musimy z nimi walczyć? - łzy zaczęły napływać mi do oczu. Nie byłam w stanie nic więcej powiedzieć, nawet pisnąć z bólu przez tą cholerną obrożę.
- Chcesz wiedzieć czemu to robię? - W głosie Mori wyczułam rozpacz. Nie pasowała do niej. Dała mi się poznać jako pozbawiona uczuć wojowniczka, a tu proszę.. bardzo mnie zaskoczyła. Nigdy bym nie pomyślała, że pod tą grubą warstwą oschłości znajduje się osoba ze szczerymi uczuciami. - Kiedyś, tak jak ty, należałam do grupy Centila. Tam poznałam faceta, który odmienił moje życie. Oboje mieliśmy dość walki. Byliśmy młodymi adeptami.... Założyliśmy rodzinę... Urodziłam jedno dziecko, po kilku latach, kiedy włączyło się w nasze szeregi, ponownie zaszłam w ciążę. Byliśmy szczęśliwą rodziną...  Aż do momentu, kiedy ponownie napadli na nas. Nie posłuchałam męża i poszłam walczyć mimo ciąży. Dostałam ogromny cios w brzuch... Zwijałam się z bólu... Jednak cios nie bolał tak mocno jak świadomość, że mogę stracić dziecko. Powoli traciłam wszelkie siły... z oddali słyszałam męża krzyczącego moje imię... po chwili głos ucichł... Od razu domyśliłam się co się stało. Straciłam chęć życia... Najgorszy był jednak inny widok. Starałam się podnieść i walczyć dalej. Wtedy jak przez mgłę zobaczyłam jak jeden z nich zadaje cios mojemu synowi. Patrzyłam jak się rozmywa... Stałam tak i czekałam aż ten drań podejdzie do mnie i zada mi śmiertelny cios... Niestety nie doczekałam się tego. Ktoś mnie zasłonił i zabił go, po czym zaniósł do szpitala wojskowego. Przez kilka tygodni cierpiałam. Ból fizyczny mieszał się z psychicznym... To było najgorsze co mogło mi się przytrafić. Straciłam całą rodzinę. Wszystkie bliskie mi osoby... Więc nie dziw się, że taka jestem! Muszę ich pomścić. - Dziwnie było mi patrzeć na jej łzy. Ale doskonale ją rozumiałam. W końcu zrozumiałam, że nie wszyscy są tam tępymi, żądnymi krwi idiotami. Nie mówię, że każdy, ale przynajmniej połowa z nich miała za sobą podobną historię.
- Kim był ten człowiek który cię uratował?
- Może ciężko będzie ci w to uwierzyć... ale był to Nethel... Po tym, kiedy już doszła do siebie, przyłączył mnie do swojej grupy. Nie pytał o nic, sam też nie opowiedział swojej historii, którą ma każdy w jego grupie. Każde z nas coś przeszło, tylko nikt nie  opowiada sobie o tym. Ty jesteś jedyną osobą, która zna powód mojej zemsty, ja zapewne tez jestem jedyną, która poznała twój sekret. Mam nadzieję, że tak pozostanie. - Z jej twarzy zginął smutek, zamiast niego znów pojawiła się mina bez wyrazu. Zawołała do siebie mojego oprawcę i szepnęła mu coś do ucha. Mężczyzna zbliżył się do mnie i szybkimi ruchami zdjął ze mnie łańcuchy. Mori pomogła mi wstać. Po chwili do sali tortur weszły dwie kobiety z noszami. Ułożyły mnie na nich delikatnie i powoli zaniosły do szpitala. Kiedy już ułożyły mnie w szpitalnym łóżku, zasnęłam...

Rozdział I

Hej, dzisiejszą notkę chciałam zadedykować Anett z bloga Mi moon.
Mam nadzieję kochana, że pamiętasz co ma być w następnej notce <3 :D



Rozsiadłam się wygodnie w fotelu, na sali pełnej nowych adeptów. Było nas około pięćdziesięciu osób, z których ja chyba byłam najmłodsza.. a przynajmniej tak mi się wydawało. Wszyscy zdawali się mieć minimum sześćdziesięciu letni staż jako nieśmiertelni. A ja? Należałam do tego świata zaledwie od pięciu lat. Dlatego nie rozumiałam dlaczego akurat mnie wybrali. Szczególnie patrząc na zachowanie moich rówieśników, którzy właśnie kończyli ostatnie szkolenia i z pasją bronili naszej społeczności. Ja robiłam to tylko z przymusu.Gdy tylko się sprzeciwiałam, zostawałam karana. Masa siniaków i ran za to, że nie potrafiłam zabijać ludzi, którzy kiedyś coś dla mnie znaczyli. Nie potrafiłam przestawić się na "tryb mordercy". Nie mogłam patrzeć jak giną osoby, które kiedyś znałam. To były najgorsze widoki w moim dotychczasowym życiu.

Po jakimś czasie na salę wszedł Nethel wraz z Mori. Rozejrzeli się po sali, dokładnie oglądając każde z nas. Mori zatrzymała na chwile na mnie wzrok. W jej oczach było widać nienawiść. Najwidoczniej nie podobało jej się jak ostatnio ją pokonałam. Uśmiechnęłam się z satysfakcją i posłałam jej triumfalne spojrzenie. To jeszcze bardziej ją rozzłościło. W końcu przeniosła wzrok na Nethela, który właśnie zaczął przemówienie. Nie byłam nim kompletnie zainteresowana, ale nie miałam wyjścia. Musiałam wiedzieć po co akurat ja tu trafiłam.
- Jak wszyscy dobrze wiecie nasi wrogowie po urodzeniu trafiają, tak jak my, do świata ludzi. Waszym zadaniem będzie wyszukiwać wrogie dzieci i je unicestwiać.
- Ty chyba jesteś chory!! Rozumiem, że zabijacie się jak idioci na wojnach! Ale do cholery zostawcie dzieci w spokoju! One nawet nie potrafią się bronić! - Dopiero po chwili dotarło do mnie, że wypowiedziałam te słowa na głos. Oczy wszystkich zgromadzonych zwróciły się w moim kierunku. Mori zrobiła minę jakby chciała mnie zabić. Nethel w mgnieniu oka znalazł się przede mną. Jego tęczówki zmieniły kolor z niebieskiego na szaleńczo żółty. Poczułam się zagrożona, ale się nie bałam. Czułam jak zaczynały wyrastać mi pazury. Jednak starałam się aby oczy i kły zostały niezmienione. Nie chciałam aby rozpoznał moja gotowość do walki. Zmieniłabym się natychmiast, gdyby tylko zaatakował. Potrafiłam zrobić to w ułamku sekundy, lecz zawsze miałam coś w pogotowiu. Twarz Nethela okazywała coraz większy obłęd. Chyba w dalszym ciągu starał się mnie wystraszyć, żebym cofnęła to co powiedziałam. Ja jednak nie miałam zamiaru tego robić. Jedyne co zakrzątało moje myśli to to, aby nie przegapić nawet najmniejszego ruchu Nethela. Serce zaczynało bić mu coraz szybciej. Atmosfera robiła się coraz bardziej napięta. Zerknęłam kątem oka na Mori. Przyglądała się wszystkiemu w milczeniu, tak samo jak reszta. Jeden z obecnych mężczyzn był podekscytowany faktem, że za chwilę może dojść do starcia. W głębi duszy wiedziałam, że wszyscy kibicują Nethelowi. Nie zrażało mnie to. Gdyby mnie zabił miałabym przynajmniej spokój z tym chorym i bezmyślnym zabijaniem. Przez moment przeszła mi nawet myśl, aby schować pazury i czekać na egzekucję. Coś mi jednak nie pozwalało. Patrząc prosto w jego szalone oczy i obłąkaną twarz, wzrastał we mnie gniew. Miałam coraz większą ochotę go zaatakować. Może to była jedna z jego sztuczek? Słyszałam wiele historii o jego zwycięskich walkach. Ponoć jeszcze nikomu nie udało się go pokonać, nawet w szkoleniowych walkach. Zawsze traktował je poważnie. Nawet gdy był początkujący.

Przeciwnik w końcu zaatakował. Atak był bardzo szybki, lecz zamiast we mnie trafił w ścianę. Kawałki tynku posypały się na podłogę. Dwie kobiety wrzasnęły. Jedna z nich - Mori - zaśmiała się triumfalnie. Z boku mogło wyglądać na to, że mnie trafił. Na podłodze, oprócz kawałków ściany znajdowała się mała kałuża krwi. Ja przyglądałam się wszystkiemu stąpając ostrożnie po belce znajdującej się nad salą. Nikt mnie nie zauważył. Wszyscy myśleli, że krew z podłogi była moja, ale nikt nie wiedział, że Nethel nawet mnie nie drasnął.

Pył opadł. Nieśmiertelni przyglądali się stojącemu do nich tyłem Nethelowi. Część z nich rozglądała się po sali szukając mojego ciała. Zdyszany przeciwnik odwrócił się w stronę gapiów. Na ich twarzach widniał strach. Mori zamarła. Po krótkiej walce wiedziała jaką mocą władam, ale nie miała pojęcia, że tamto było niczym w porównaniu z pełną mocą. Ale co z tego, że ją posiadałam? Sama się o nią nie prosiłam. Nie chciałam jej, dlatego postanowiłam sobie używać jej tylko do obrony. Nie chciałam nikogo krzywdzić. Dużo bardziej wolałam być wyrzutkiem społecznym w świecie ludzi, niż władać tak potężną mocą i zabijać niewinnych.
- Co to do cholery jest?! - Krzyknął jeden z przerażonych gapiów wskazując na mnie palcem. Reszta spojrzała w moją stronę. Znajdowałam się w ciemnym miejscu, więc widzieli jedynie dwoje błyszczących, zielonych oczu. Zeskoczyłam na ziemię, aby pokazać im się w pełnej okazałości. Moje śnieżno-białe futro błyszczało w świetle wpadającym przez okiennice. Byłam nienaturalnej wielkości tygrysem. Kiedy pierwszy raz zobaczyłam się w lustrze po przemianie, sama się przeraziłam. Tygrysy widziane w zoo były przy mnie małymi, domowymi kotkami. Mimo swej olbrzymiej masy potrafiłam zakraść się bezszelestnie dosłownie wszędzie, natomiast białe futro nie przeszkadzało mi w kamuflowaniu się. Jak kameleon potrafiłam dostosować je do zmieniającego się otoczenia, tylko czarne pręgi zostawały bez zmian.

Zauważyłam jak jedna z kobiet wybiega z sali. Po chwili wraz z nią trzech rosłych mężczyzn. Jeden z nich pomógł Nethelowi utrzymać pion. Powróciłam do swojej naturalnej postaci. Przełożony zwrócił się ku mnie. Teraz mogłam zobaczyć jak wielki cios mu zadałam. Zrobiło mi się strasznie głupio. Żałowałam, że użyłam aż tak potężnego ciosu. Zmieszani nieśmiertelni patrzyli raz na mnie raz na niego. Ogromna szrama na jego ciele była okropna. Przechodziła przez twarz, tors i rękę, którą chciał mnie uderzyć. Spuściłam wzrok. Nie mogłam na niego patrzeć. Nienawidziłam się za to. Mężczyzna podtrzymujący Nethela, próbował wynieść go z sali i zaprowadzić do ambulatorium. Kiedy zbliżali się do wyjścia, postanowiłam się odezwać.
- Nethel... Ja... ja cię przepraszam. Nie chciałam tego zrobić... nie tak mocno... ja się tylko broniłam. - Oczy zaszły mi łzami. Nie potrafiłam tego powstrzymać. - Tak bardz...
- Przymknij się! - Wrzasnął na mnie jak najgłośniej mógł. Odwrócił się w moją stronę. - Nie mam ci za złe tego, że prawie mnie zabiłaś. Pokazałaś w końcu, że jest ktoś, kto potrafi mnie zranić.. ba, nawet zabić jednym ciosem. Jesteś niebezpieczna, a zarazem cholernie słaba. Nie obchodzi mnie jak... ale musisz to zmienić. Idiotko, ty masz walczyć i zabijać a nie płakać nad każdą raną przeciwnika! - Posłał mi gniewne spojrzenie. Pierwszy raz, ktoś aż tak podniósł na mnie głos. Mimo to nie miałam zamiaru go słuchać. Miałam swoje własne przekonania i jego zdanie, a tym bardziej groźby nie miały na mnie wpływu. - Mori, wiesz co masz robić, nie mogę patrzeć na tego tchórza. - Po tych słowach zniknął za drzwiami. Blondynka podeszła do mnie i bez słowa wyprowadziła drugim wyjściem.

Prolog

Nienawidzę siebie. Tego kim jestem, co muszę robić... Brzydzę się otaczającymi mnie "ludźmi" i światem. Nie chcę dalej walczyć... zabijać... Może w końcu przyszedł czas, aby wyrwać się z tego bagna.. Tylko gdzie? Jak to zrobić? Od czego zacząć?

Do głowy przychodziło mi pełno pomysłów. Niestety każdy z nich wydawał się zbyt niebezpieczny. Gdyby ktoś mnie nakrył było by po mnie. Nie mogłam nawet nikogo się poradzić. Byłam załamana.

Po chwili usłyszałam jak ktoś wkrada się do mojego pokoju. Odruchowo wysunęły mi się kły i pazury. Byłam gotowa do obrony. Przyczaiłam się za drzwiami balkonu, na którym się znajdowałam. Postać była coraz bliżej. Starałam się nie oddychać, aby mnie nie usłyszano. Postać stanęła. Wychyliłam się, żeby jej się przyjrzeć. Była to kobieta. Brunetka, mniej więcej metr siedemdziesiąt wzrostu. Gdyby nie ogromny miecz, który trzymała w prawej ręce uznałabym ją za łatwego przeciwnika. Ale co mogły wskórać moje kły i pazury przy tak pokaźnym mieczu.

Postać szybko zwróciła się w moją stronę. Nie pozostało mi nic jak tylko zaatakować.  Bez zastanowienia ruszyłam na intruza. Wbiłam zaskoczoną kobietę w ścianę. Jej czarne oczy zamieniły się w płonące iskierki. Wiedziałam, że przegram, ale robiłam wszystko, żeby jak najdłużej ją przetrzymać i wymyślić ewentualną drogę ucieczki. Kobieta uśmiechnęła się do mnie.
- Mori, dziękujemy za pomoc. - puściłam ją i odwróciłam się w stronę mężczyzny. Był to Centil, mój przełożony. Stał z nim jeszcze jeden, nieznany mi facet.
- Myślę, że Laya jest już gotowa. Musimy wziąć ją tylko na krótkie szkolenie.
- Jakie szkolenie? O co wam do cholery chodzi?! - Warknęłam.
- Trafisz do innego oddziału. Od teraz jesteś pod przewodnictwem Nethela. Musisz go słuchać, bo w przyszłym miesiącu zaczynasz wycieczki do świata ludzi. Ktoś musi zająć się naszymi wrogami. - Centil uśmiechnął się i wraz z tym drugim wyszedł przez balkon. Mori wróciła do swojej poprzedniej postaci.
- Powodzenia. - Uśmiechnęła się szyderczo.

Zostałam sama ze swoimi myślami. Ja do świata ludzi? Zająć się wrogami? Ohh.. tyko nie to!